Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο: αυτοί που παίζουν Football Manager και οι υπόλοιποι. Οι πρώτοι από αυτούς χωρίζονται επίσης σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που προπονούν διάφορες ομάδες στην πορεία της "καριέρας" τους και σε αυτούς που μένουν πιστοί σε ένα και μόνο σύλλογο.
Είμαι ο Κωνσταντίνος Γουζέλης και ανήκω στην τελευταία κατηγορία. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές στο παιχνίδι μου στο FM15 το ημερολόγιο δείχνει 8 Ιουλίου 2091 και έχω ήδη συμπληρώσει 77 σεζόν στο τιμόνι του αγαπημένου μου Πανσερραϊκού, διάστημα στο οποίο τα "λιοντάρια" έχουν παίξει με εμένα κόουτς 4.252 ματς και έχουν σκοράρει 14.538 γκολ. Λογικό λοιπόν να έχουμε κερδίσει και πολλούς τίτλους:
-63 Πρωταθλήματα Ελλάδας
-55 Κύπελλα Ελλάδας
-38 Champions League
-2 Europa League
-33 Super Cup
-33 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων
Όπως αντιλαμβάνεστε, μέσα σε αυτά τα 77 χρόνια έχουν γίνει πολλά ενδιαφέροντα... πραγματάκια! Μεταξύ άλλων:
-Το 2031 μετακομίσαμε στο "Γήπεδο Πανσερραϊκού" (30.538 θέσεις)
-Το 2059 στο "Γήπεδο Γουζέλης" (66.730 θέσεις)
-Το 2094 θα μπούμε στο "Γουζέλης Αρένα", χωρητικότητας 140.000 θέσεων (ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ!)
Με όσα αναφέρω παραπάνω προσπαθώ να σας δώσω μία μικρή γεύση σχετικά με το πως κυλάει το παιχνίδι μου. Αν σας ενδιαφέρει και αν υπάρξει απήχηση στο παρόν άρθρο, θα επανέλθω με νεότερο στο οποίο θα αναλύω την πορεία του όλου game μου. Σε αυτό το κείμενο όμως, θα σταθώ σε έναν... δικό μου άνθρωπο.
Όπως διαβάσατε και στην πρώτη παράγραφο, θα ακολουθήσει ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο παίκτη όλων των εποχών στο Football Manager! Όλα αυτά τα χρόνια που κάθομαι στην άκρη του ερυθρόλευκου πάγκου πέρασαν από την ομάδα μου εκατοντάδες ποδοσφαιριστές. Ορισμένοι από αυτούς ήταν "διαστημικοί", με αποτέλεσμα να με οδηγήσουν στην κορυφή του κόσμου.
Κανείς τους όμως δεν ήταν σαν τον ένα, τον μοναδικό, τον ακαταμάχητο Τάσο Καλαμαρά, τον επιθετικό από τη Μεταμόρφωση που ήρθε στις Σέρρες έναντι 1,3 εκατ. ευρώ σε ηλικία 16 ετών από τον Πανθρακικό και μέχρι τα 40 του δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σκοράρει!
Πριν γράψω οτιδήποτε άλλο, θα αφήσω τα στατιστικά του να "μιλήσουν":
-Σεζόν στον Πανσερραϊκό: 24
-Συνολικά ματς με Πανσερραϊκό: 1.075
-Συνολικά γκολ με Πανσερραϊκό: 1.703
-Ματς στη Superleague με Πανσερραϊκό: 758
-Γκολ στη Superleague με Πανσερραϊκό: 1.250
-Συνολικά ματς με Εθνική Ελλάδας: 193
-Συνολικά γκολ με Εθνική Ελλάδας: 151
Με αυτά τα αστρονομικά νούμερα ήταν επόμενο να πανηγυρίσει την κατάκτηση... 108 τροπαίων ως παίκτης του Πανσερραϊκού, αλλά και ακόμα τριών με την Εθνική Ελλάδας (δύο Παγκόσμια Κύπελλα και ένα Κύπελλο Συνομοσπονδιών)! Σύνολο 111 τίτλοι για το "νούμερο ένα" όλων των εποχών που όμως κέρδισε μεταξύ άλλων και πολλές ατομικές διακρίσεις:
-23 φορές πρώτος σκόρερ της Superlague
-9 φορές πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Ελλάδας
-6 φορές πρώτος σκόρερ του Champions League
-1 φορά πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο
-19 φορές νικητής στο Χρυσό Παπούτσι (ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ)
-7 φορές νικητής στη Χρυσή Μπάλα
Φυσικά, είναι κάτοχος μίας σειράς από πολλά σημαντικά ρεκόρ:
-Κορυφαίος σε συμμετοχές στην ιστορία του Πανσερραϊκού (1.075)
-Κορυφαίος σε γκολ στην ιστορία του Πανσερραϊκού (1.703)
-Κορυφαίος σε ασίστ στην ιστορία του Πανσερραϊκού (377)
-Περισσότερα γκολ σε μία σεζόν με τον Πανσερραϊκό (114) (ΣΕ 56 ΜΑΤΣ!)
-Κορυφαίος σε συμμετοχές στη Superleague (758)
-Κορυφαίος σε γκολ στη Superleague (1.250)
-Κορυφαίος σε ασίστ στη Superleague (288)
-Περισσότερα γκολ σε ένα ματς στη Superleague (9) (ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ!)
-Περισσότερα γκολ σε μία σεζόν στη Superleague (77) (ΣΕ 32 ΜΑΤΣ!)
-Κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής Ελλάδας (151)
Αυτά που διαβάσατε είναι κάποια μόνο από τα ρεκόρ του. Στο πέρασμα των χρόνων πέτυχε και πολλά άλλα, όμως θα κουράσω πολύ αν τα αναφέρω όλα. Και 5 γκολ σε ένα ματς με την Εθνική έβαλε και 5 γκολ σε τελικό Σούπερ Καπ και πάρα πολλά ακόμα, αλλά στις επόμενες παραγράφους θα σταθώ σε κάποια άλλα στοιχεία, εκτός των στατιστικών και θα αναλύσω το πως κατάφερα (ok Τάσο, εσύ το κατάφερες!) να φτάσω αυτά τα νούμερα με τον συγκεκριμένο παίκτη.
Λοιπόν, έχοντας για πολλά χρόνια καθιερώσει τον Πανσερραϊκό ως τον κορυφαίο σύλλογο στον κόσμο, έψαχνα τρόπους να διατηρήσω ζωντανό το ενδιαφέρον μου για το παιχνίδι. Ο κορεσμός για τίτλους ήρθε περίπου στο 2060 και ενώ είχα ήδη μπει στο γήπεδο με το όνομά μου. Μέχρι τότε είχα αρκετό ενδιαφέρον και στόχους μιας και χρειάστηκα 4 σεζόν για να προβιβαστώ στη Superleague, 13 για να πανηγυρίσω το πρωτάθλημα και συνολικά 32 ολόκληρα χρόνια για να πάρω Champions League, κάτι που κατάφερα το 2046!
Μετά το 2060 λοιπόν, αποφάσισα να "δυσκολέψω" το παιχνίδι, αρχίζοντας μια μεγάλη "ελληνοποίηση" στο ρόστερ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Εθνική Ελλάδας (δεν υπήρξα ποτέ προπονητής της, δεν έχω προπονήσει άλλη ομάδα εκτός του Πανσερραϊκού) να γίνει πρώτη δύναμη και με μπροστάρη τον πρωταγωνιστή του άρθρου να πανηγυρίσει τα Παγκόσμια Κύπελλα του 2070 και του 2074!
Μέσα σε αυτήν την ελληνοποίηση λοιπόν, το 2067 ήρθε στην ομάδα ένα αμούστακο παλικαράκι, ο Τάσος Καλαμαράς! Τότε δεν είχα αρχίσει ακόμα να χρησιμοποιώ το Genie Scout (το χρησιμοποίησα αργότερα όχι για να "κλέψω" το παιχνίδι, αλλά επειδή μου γλίτωνε πολύ χρόνο στον εντοπισμό των παικτών-έτσι κι αλλιώς έπαιρνα τους καλύτερους μιας και είχα ήδη φτιάξει σούπερ δίκτυο σκάουτερ), αλλά όταν το έκανα αργότερα είδα ότι το PA του ήταν 177, όχι κάτι τρελό μιας και είχα κατά καιρούς φορ με 190+, μέχρι και με 199.
Είχε όμως κάποια στοιχεία που τον έκαναν να ξεχωρίζει. Σούταρε εξίσου καλά και με τα δύο πόδια, έχοντας καλά τελειώματα (15), δεν ήταν κοντός, έχοντας καλές κεφαλιές (επίσης 15), ενώ η επιτάχυνσή του (16) προμήνυε ότι στο μέλλον θα μπορούσε να κάνει... πάρτι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το κυριότερο στατιστικό όμως, το οποίο διαπίστωσα αργότερα, ήταν ότι με Injury Proneness μόλις 6, σε συνδυασμό με τη φυσική αντοχή του (16) θα μπορούσαν να τον κάνουν να παίζει ασταμάτητα σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των αγώνων κάθε σεζόν.
Επειδή σπανίως το παιχνίδι μου εμφάνιζε καλούς Έλληνες φορ, μόλις είδα τον Τάσο σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να γίνει ο πρώτος παίκτης που θα έμενε για πάντα στην ομάδα και μάλιστα με στόχο να φτάσω μαζί του τα 1.000 γκολ στη Superleague! Βέβαια, τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι θα του αρκούσαν μόλις 551 ματς στο πρωτάθλημα για να... χιλιάσει τα γκολ του! Κι όμως...
Από τη πρώτη του σεζόν σκόραρε περισσότερα από ένα γκολ ανά ματς, πράγμα που έκανε σε κάθε του χρονιά, εκτός από μία περίοδο που πέτυχε 27 γκολ σε 29 ματς (22/22 στη Superleague). Εκείνη η σεζόν, στην οποία ήταν ήδη 37-38 ετών ήταν ουσιαστικά και η μοναδική που είχε σοβαρό τραυματισμό και έχασε πολλά ματς. Στις υπόλοιπες πήγαινε... τρένο, έχανε ελάχιστα ματς και ειδικά στη Superleague, στην οποία φρόντισα να παίζει ανελλιπώς και μάλιστα ξεκούραστος, σκόραρε χωρίς σταματημό!
Δυστυχώς, δεν έβαλε ποτέ 10 γκολ σε ένα ματς, αλλά πέτυχε σε τέσσερις περιπτώσεις 9 τέρματα στο ίδιο παιχνίδι (Λαμία, Πιερικός και δύο φορές η Καλαμάτα τα... θύματα), ενώ πολλές φορές έβαζε 7 ή 8 γκολ σε ένα ματς. Θυμάμαι, στα "καλά" του χρόνια, αν σε ένα ματς, ειδικά εντός έδρας, σκόραρε μία ή δύο φορές ήμουν... απογοητευμένος από την παρουσία του! Άλλες φορές, βλέποντας τα στατιστικά του στα ξεκινήματα της περιόδου έβλεπα κάτι του τύπου "3 συμμετοχές/18 γκολ/6 ασίστ"! Μιλάμε για τρελά πράγματα!
Την σεζόν 2071-72, όντας μόλις 20 ετών, σκόραρε 77 φορές σε 32 ματς στη Superleague και τότε σκεφτόμουν "δηλαδή στα 25, στα 26 και στα 27 του, πόσα γκολ θα βάζει; 100;"! Στο συγκεκριμένο σημείο της καριέρας του ήταν πραγματικά άπιαστος. Είχε φτάσει 18 στα τελειώματα, 18 στις κεφαλιές, κίνηση χωρίς τη μπάλα 17, αντίληψη 16 και επιτάχυνση 20! Ποιος αμυντικός επιπέδου Superleague θα μπορούσε να τον σταματήσει; Κανείς! Ερχόταν ο αντίπαλος στον "λάκκο των λεόντων" και, χωρίς υπερβολή, το σκορ μπορούσε να είναι στο 10', 5-0, με 3-4 γκολ του Καλαμαρά!
Εκείνη ήταν και η κορυφαία του περίοδος, μιας και στις επόμενες 19 έφτασε στα 72, έφτασε στα 73, ακόμα και στα 76 γκολ, αλλά ποτέ δεν κατέρριψε το ρεκόρ του! Πάντως, την περίοδο 2083-84 έβαλε 114 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις! Ήταν η μία από τις τέσσερις χρονιές που έφτασε σε τριψήφιο νούμερο τερμάτων (106, 102 και 100 γκολ στις άλλες τρεις)!
Θα μπορούσα να γράφω για μέρες για αυτόν τον μεγάλο παικταρά! Δυστυχώς όμως, σε ηλικία 40 ετών κρέμασε τα παπούτσια του όντας ακόμα και σε αυτή την ηλικία ο βασικός μου φορ στο πρωτάθλημα! Και δεν ήταν κομπάρσος, αφού παίζοντας σε 32 ματς αναδείχθηκε κορυφαίος του πρωταθλήματος και στα γκολ (33) και στις ασίστ (16), οδηγώντας την ομάδα στο "απόλυτο" νικών (34 στα 34) μετά από πάρα πολλά χρόνια! Εξωπραγματικό, αν σκεφτεί κανείς ότι πλέον τα στατιστικά του είχαν φτάσει στα... τάρταρα: επιτάχυνση 8, ταχύτητα 6 και δύναμη... 4!
Ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε την καριέρα του, ήταν αυτός που του ταίριαζε. Στην τελευταία του συμμετοχή, στο τελευταίο του λεπτό στην ενεργό δράση, σημείωσε με το 1.703ο γκολ του το 4-0 απέναντι στο Χάβαρι στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και πέρασε στην ιστορία ως ο κορυφαίος των κορυφαίων!
Όσοι από εσάς φτάσατε να διαβάζετε μέχρι εδώ μπράβο σας! Δεν ξέρω αν εγώ θα άντεχα να διαβάσω τόσα για κάποιον παίκτη που δεν υπάρχει! Όπως δεν ξέρω αν μπορώ να πατήσω "Συνέχεια" στο παιχνίδι μου στο FM15 και να ζήσω μια προπονητική ζωή χωρίς τον Τάσο Καλαμαρά, τον δικό μου άνθρωπο! Φυσικά, τον προσέλαβα ήδη ως προπονητή στην ομάδα Κ20, αλλά τι να το κάνεις; Τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά...
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς με καταλαβαίνετε, μιας και έχετε νιώσει έτσι για δικούς σας παίκτες. Είναι βέβαια "άρρωστο" να φτάνεις στο σημείο να έχεις αισθήματα για έναν παίκτη, για έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει, αλλά όσοι παίζουν αυτό το μαγικό παιχνίδι, καταλαβαίνουν!
Όπως και να 'χει, η ζωή προχωράει και ίσως μαζί να προχωρήσει και το save μου! Πριν από την προετοιμασία για την περίοδο 2091-92 όμως, όφειλα μέσα από αυτό το άρθρο να πω ένα τεράστιο "ευχαριστώ" στον Τάσο Καλαμαρά, τον τιτανοτεράστιο γκολεαδόρ, τον παίκτη που κατά τη γνώμη μου είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών!
ΤΑΣΟ ΨΥΧΑΡΑ ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΑΡΑ!!!